Библиотеката во Гевгелија
Најпознатата куќа изградена во “европски стил ” во Гевгелија, во која денес се наоѓа градската библиотека “Гоце Делчев” и историската збирка, е куќата на Мулалија-ефенди. За споменик на културата е прогласена во 2004 година.
Куќата, која гевгеличани ја нарекуваат и конак, и денес, како и кога била изградена, во 1911-12 година, по желба на нарачателот Мулалија-ефенди, се наоѓала во центарот на градот.
Според кажувањата на Ванчо Карајанов, по барање на богатиот чорбаџија, лихвар, ја градел мајстор од дебарското село Гари со своја тајфа, носејќи материјали од Солун.
Гевгеличани и денес тврдат дека во Солун постои иста таква куќа, градена од истиот мајстор, кој се смета дека во Гевгелија ги изградил и Сеизовиот конак и Андреевиот конак, кои стојат зачувани и денес.
На долниот кат од куќата на чорбаџијата имало менувачница, а во четирите соби живееле четири анами. Мулалија-ефенди ја напуштил куќата по Балканските војни во 1914 година, а до 1928 година ја користел извесен Андон Беширов, кој менувачницата ја претворил во кафеана, а катот се користел како станбен простор. Во 1932 година, куќата повторно го менува сопственикот и Ѓорѓе Бајалцалиев ја адапатира во столарска работилница, каде што како чирак работел Ванчо Карајанов. По Втората светска војна куќата е национализирана, за во педесеттите години на минатиот век да биде претворена во народно читалиште.
Куќата на Мулалија-ефенди, во историјата на архитектурата на градот, спаѓа меѓу објектите каде што изборот на користените елементи за фасадна декорација се движи во специфичен дијапазон од препознатливи “градски мотиви”, застапени и препознатливи за поголемите градови, преку употребата на сведени необарокни и неокласицистички декоративни натпрозорни венци и потпрозорни декорирани парапети.
“Кај овој објект доаѓа до израз целосната убавина на украсувањето, со развиено чувство на естетизација на фасадните платна, кои и покрај целосната обработка и покривање со орнаменти, упатуваат на една сложена композициона игра која оддава впечаток на единствена и осмислена естетизирана целина”, посочува историчарот на архитектура, Кокан Грчев